بفرما قهوه تلخ!

ی کلیپ از مالدیو گذاشته بود و زیرش نوشته بود: " بهشتی به نام مالدیو" نمیدونم چرا وقتی تماشاش کردم انگار اینجا همون جایی بود که سالها وقتی میخواستم ارامش بگیرم بهش فکر میکردم... باورم نمیشد این صحنه ها اینقدر برام اشنا بود و تمام تصور تصویره من از ارامش... بغض افتاد به گلوم و به همه اونایی که اینقدر پول دارن که مالدیو رفتن واسشون تا سر کوچه رفتنه حسودیم شد... به همه کامنتای زیر اون کلیپ و نظرایی که داده بودن هم حسودیم شد... به همه اون زوج هایی که ماه عسل اونجا بودن و به همه ادمایی که اونجارو از نزدیک دیدن... آخر آرامش بود... دریا... آلاچیق... اتاق خوابی که پنجره اش بی واسطه به دریا باز میشه... صدای دریا و آب... تصور بیدار شدن توی این صدا و محیط... اتاق سفید و پرده های سفیدی که با نسیم دریا جا...

ادامه مطلب